42 Tirana - Fushë Bulqizë

Albanian Airport Rent a Car

Na een peperduur ontbijt, gehaald op het vliegveld en gegeten op bed onder ongenadig led-licht wandelden we gezellig naar de goedkoopste en makkelijkste autoverhuur Albanian Airport Rent a car bij het vliegveld en huurden voor 25 euro per dag all-in een Seat Arona, waarmee we probleemloos de enorme parkeerplaats verlieten. Een waarschuwing wel voor toeristen die daar een auto huren. Je krijgt een parkeerbonnetje mee dat je eerst moet afrekenen bij een kiosk waar iedereen dichtbij wil stilstaan waardoor daar meestal een enorme opstopping ontstaat, dus loop eerst naar die kiosk en reken af voordat je in je auto stapt. Je betaalbewijs lever je af bij het verlaten van het terrein.

rental

Jet bij onze favoriete autoverhuur

Lane assist

Zitten hier nou sporen in de weg, vroeg ik aan Jet, toen we over de A1 naar het noorden reden. Elke keer als ik van baan verwisselde, leek het of iets de auto tegenhield. We probeerden het met de ASR, het antislipsysteem, maar het bleef gebeuren. Ik had al wel een groen tekentje op het dashboard gezien dat ik niet kende, het leek op een snelweg. Pas 's middags waren we erachter, toen we terug waren op een weg met strepen: het is een slaapbeveiliging voor mensen die lang op de snelweg rijden, je krijgt een schokje aan je stuur als de auto bij een witte streep komt. Of het is om je te dwingen je richtingaanwijzer te gebruiken, want dan gebeurt het niet. Goed om te weten, het voelde meteen wat zekerder.

Het was rustig en zonnig en Jet zat achter google maps hoewel dat eigenlijk niet nodig was omdat hier maar een paar grote wegen zijn en die ook wel worden aangegeven. O ja, over mobiele data gesproken: er staat niet 10Gb op mijn Albanese sim-kaart, zoals ik eventjes gedacht heb, maar 100Gb! Dat zag ik op het vliegveld toen ik die folders van One weer tegenkwam. Toch min of meer onbeperkt dus. Dan kan ik dit onderwerp nu voor eens en altijd laten rusten. Met een welgemeend advies: koop een Albanese sim-kaart, dan kun je al je dataproblemen uitzwaaien! En dan bellen naar Nederland met WhatsApp.

Bij Milot sloegen we af op de Rruga e Kombit langs de Mat. Je hebt daar ongeveer een kilometer voorbij de grote brug een oude ijzeren constructie met bogen, de Ura e Zogut oftewel de Zog-brug, gebouwd in 1927, in zijn tijd een vooruitstrevende proeve van engineering ik meen vanwege het gebruik van spanning in staal. Belangrijk industrieel erfgoed, maar nu op het punt van instorten.

zogbrug

De Zog-brug. Een steunpunt heeft het begeven

We kochten wat fruit bij een stalletje, waar ook grote, halfdode vissen in een acquarium dreven. Karpers geloof ik, gevangen met een net door de man van de verkoopster. Zij vroeg aan ons wat wij van elkaar waren. Vriendinnen, zei ik. Zij dacht zussen, ja echt, jullie lijken op ekaar, zei ze, precies dezelfde ogen. Ik was al lang blij dat ze mij niet aanzag voor de moeder van Jet, wat ook nog weleens gebeurt.

De hangbrug bij Shkopet

Verderop draaiden we de SH6 op die langs een zij-arm van de Mat loopt. Je zag de rivier glinsteren in de diepte en verderop verdwijnen in een kloof. De stroom was wel schraal door de vele krachtcentrales en stuwmeren die erin worden aangelegd. Stroom voor stroom.
We zochten het restaurant en de camping van de Malçi Brothers die erg leuk zou zijn, om daarvandaan als het kon bij Shkopet een houten hangbrug te bekijken. Maar er bleken drie houten hangbruggen te zijn. Al voor het restaurant zagen we er een.

Niet iedereen had hier goede ervaringen

brug

De hangbrug

De brug werd nog gebruikt, vertelde een man die daar aan het werk was. Je zag ook wat oude huizen aan de andere oever. De planken waren ook stevig en niet verrot, het was een apart gevoel erop te lopen, licht schommelend omhoog en omlaag, best lekker, maar ik durfde niet ver want in het midden helde het plankier naar één kant.

Malçi Brothers

Wat moesten we met de Malçi Brothers? Ik had een filmpje gezien van twee enthousiaste Hollanders die door beiden voor een tocht in een boot waren meegenomen, en ik had ze genoemd in mijn artikel over camperen in Albanië, dus we moesten wel even checken of dat ook allemaal klopte.
Het terrein, beneden aan de weg langs de oever van een stuwmeer, was mooi, voor een deel een terras veel hoger dan het water, voor een deel grasoever, daar waar tussen de bomen campers en tenten konden staan. Het leek wel alsof Aleks ons al verwachtte. Hij begroette ons hartelijk, maar er ging iets triests van hem uit.

Later bleek waarom: er kwamen veranderingen in de waterkrachtsituatie, het was onduidelijk of de plek kon blijven zoals hij was. Overal die verhalen, de dreiging, mensen die door de overheid in de weg worden gezeten in plaats van geholpen. Die blikken: wat moeten we doen? We willen zo graag, maar kunnen niet.

Onze huurauto en Poolse toeristen aan het stuwmeer bij de Malçi Broers

Het kampeerterrein. Je kunt hier ook bootjes huren.

De SH6 en Ulëz

De houten brug die we hierna zagen, leek ons niet met de auto bereikbaar, zoals de eerste. Hoe je er dan moest komen wist ik niet. We reden door naar Ulëz, waar ik nog niet eerder was geweest. Dat was een stukje van de SH6 af, die ik in 2018 met de bus had gedaan. Ik herinnerde me hoe mooi ik de route toen al vond. Maar die 'mammoeten door de huid van de tijd' zag ik niet meer (ze bleken zich pas op het laatste stukje voor Burrel te openbaren).

Ook Ulëz viel weer niet tegen, een stil dorp met enkele minder mooie lage flats maar vooral ook leuke oude huisjes tegen de heuvels aan, en Restaurant Shpani. Wat een prachtige plek, ook alweer aan een stuwmeer, een romantisch stenen terrasje met druivenranken, kanariepietjes, muziek van Vaçe Zela, en eindelijk de gegrilde forel waar ik al een tijdje over fantaseer. Ook Jet kreeg precies waar ze zin had, gelaagde pannenkoek.

Een van de vele verlaten tankstations

Oever bij Shkopet in het land van de Skuraj

Uitzicht bij Restaurant Shpani in Ulëz

Borden bij de splitsing van de SH6 en de weg naar Ulëz, rechts mijn forel

Pure verrukking bij Restaurant Shpani in Ulëz

Een terrasje lager en een huis in Ulëz

De fotogenieke Ulëzbrug over de Mat

Oud-communistische leuze, die geloof uitspreekt in het domineren van de natuur

Patchwork

Tot hier toe was alles relaxed en comfortabel. We gingen eigenlijk sneller dan ik had verwacht, het was nog maar ruim een uur geloof ik naar onze overnachting in Fushë Bulqizë. Na de mooie stenen brug over de Mat bij het Meer van Ulëz (zie foto hierboven) reden we door agrarisch gebied waar de maïs net geoogst was. Op veel plekken stonden opers van droge loof van de plant en op één plek zat iemand kolven te grillen boven houtskool, zoals ik me ook herinnerde van 2018.

Richting Burrel, een winkel- en restaurantijk stadje, waar een van de meest beruchte gevangenissen uit de communistische tijd nog steeds in gebruik is, werd de weg wel slechter. Heel gek: strak asfalt, patchwork en gatenkaas wisselen elkaar met onvoorspelbare regelmaat af. Net als je denkt hèhè begint het schudden en zakken weer. Ik had in het camperartikel geschreven dat de weg redelijk onderhouden was en ergens klopte dat ook wel, maar ik stelde me toch voor hoe in de opgepoetste witte pensionadocontainers het avontuurlijke servies aan het rinkelen zou slaan. Sorry! Ik hoop dat jullie auto tegen een stootje kan!

De Rruga e Arberit

Moet je kijken, riep ik, is dat nou een brug? Het leek iets ongelooflijks in dit ruige gebied, maar het was echt zo: bij Klos zagen we in de verte tussen twee steile bergwanden een nieuwe constructie glimmen. Die moest onderdeel zijn van de nieuwe Rruga e Arberit, de Arbri-route, die Dibër (de streek die grenst aan Kosovo en Noord-Macedonië), te verbinden met Tirana. Voor die verbinding moet je nu nog altijd vijf uur rijden, de nieuwe weg zou je in een of anderhalf uur daar brengen.

Ik had gelezen dat er een belangrijke nieuwe tunnel gegraven was, nu leek het alsof de hele weg al klaar was. We kwamen er als vanzelf op terecht, prachtig asfalt met op veel plaatsen uit de rotsen gegraven trajecten en aan weerszijden gebetonniseerde wanden. Zo anders dan de weg waar we net overheen gereden waren, bijna eng. We gingen uit een tunnel vandaan over de brug die we in de verte hadden gezien en voor we het wisten waren we in Bulqizë, de stad van de beruchte chroommijnen die ik in 2018 ook van dichtbij had gezien.

We hoorden later van twee Engelse toeristen dat de weg nog niet klaar was. Maps had ze uit Tirana gestuurd maar ze waren op een blokkade bij een tunnel gestuit en hadden een vervelende omweg moeten maken.

Wie en wat moet je geloven? Snel na Bulqizë kwam ook de afslag naar Fushë Bulqizë, zeg maar het dorp bij de stad, dat een stuk van de grote weg af ligt. Op zeker moment kwam er een splitsing waar ik ons onderkomen, Kulla Hupi, op een steen rechtsaf aangegeven zag staan, terwijl Google Maps ons naar links wees. Na een tijdje hobbelen besloten we toch Google maar te vertrouwen, maar helaas, na een kilometer of 9 werd de weg steeds smaller en steiler, samen opgaand met de angst van mijn bijrijder, ik noem geen namen. Nee, nee, ik stap uit, riep ze toen we op zo'n weggetje steil naar beneden dreigden te raken dat deed denken aan onze heikele momenten bij Bual toen die nog iets meer dan blikschade hadden opgeleverd.

Dat ging zelfs mij te ver. Ik belde onze gastheer Lul, geen grapjes nu, en hij zei, niet tot mijn verrassing, dat we de aanwijzingen moesten volgen. Dus terug maar weer, na een heel penibel keren en ook nog een stukje terugrijden omdat er een vrachtautootje aankwam. Jet hield zich al hyperventilerend heel kranig, maar ook op het laatste deel van de juiste route was het toch wel weer even zweten, met hellingen van zeker 10% en twee haardspeldbochten in het smalle betonpad.

De beloning was echter schitterend! Wat een geweldige plek, Kulla Hupi, ik zal er in de volgende aflevering meer over vertellen, voor nu kunnen jullie vast genieten van de foto's.

Jet bij aankomst, heel opgelucht

Het uitzicht vanuit onze kamer

In het restaurant

Onder het huis

Door naar deel 43
Terug naar het overzicht

Heb je vragen, opmerkingen, tips? Mail!

Wil je meer weten over mijn andere werk? Ga naar de homepage van mijn site

Tekstbureau Yvonne van Osch
Binnenkadijk 117, 1018 ZE Amsterdam
opschrift@tip.nl | 06-37313100