logo albanieblog

47    Noord-Macedonië en Lin


Vandaag een dagje in de auto, veilig beschermd tegen aanvallen van viervoetigen. We wilden van Peshkopi naar Lin, in het zuidoosten, maar via Noord-Macedonië, wat de kortste weg is, zelfs als de nieuwe weg naar Tirana helemaal klaar zou zijn.

Rolstoel in het grint

Na het afscheid van Nëna Dashuri (ze kwam naar onze tafel en sprak in het gezelschap van een vertalende ober heel plechtig de wens uit dat we het naar onze zin hadden gehad) hobbelden we over de nieuwe weg in aanleg naar het zuiden. Daar zagen we na de eerste stalletjes met vruchten weer zo'n Taviani-brotherachtig tafereel waar je verstand bij stilstaat. Een man in een aftandse rolstoel was bezig de helling van zo'n 5% naar boven te nemen over de grintweg. We snapten niet hoe hij zover was gekomen en waar vandaan dan, het leek een onmogelijke opgave.

Ik kon het niet aanzien dus ik stapte uit en hielp de man naar boven, naar de benzinepomp waar hij kennelijk heen wilde. Thank you thank you, schreeuwde hij.
Toen ik terugliep naar de auto, zag ik dat er een auto bij Jet was gestopt. Traditionele moslims. Ze waren speciaal omgekeerd om te vragen of er iets was. Voor ze wegreden gaven ze twee kakivruchten. Als ze dan geen hulp nodig had, moest ze in ieder geval wel iets anders van ze aannemen. 

Grenspost Bllatë en de groene kaart

Waar we niet op gerekend hadden, was dat we nog wel drie kwartier moesten wachten bij de grenspost Bllatë. Als dat altijd zo was, kon je misschien net zo goed over Tirana. Ik had ook gelezen (en geschreven...) dat je voor 15 euro een extra verzekering moest kopen voor 14 dagen, geprint op groen papier, en begon al te denken: hoe gaan wij daaraan komen, toen ik mannetjes heen en weer zag lopen. Green card? vroeg iemand me door het open raam, en binnen een vloek en een zucht was het geregeld.
Zorg dus dat je genoeg contant geld bij je hebt en geef wat extra (bv 500 lek) om de service te betalen.


rolstoelgreen cardDe man in de rolstoel en ik, rechts de groene kaart

grensnoord maGrensovergang Bllatë, rechts de Zwarte Drin en de brug over Trebiska Reka in Noord-Macedonië 


Qafë Thanë

De weg door Noord-Macedonië was mooi, door beboste bergen (precies wat 'Balkan' betekent) langs de Zwarte Drin, maar eerlijk gezegd ook wel saai: nergens een open vlakte, stalletjes of gekke voertuigen zoals in Albanië, het ging maar door. Ook Jet was blij toen we weer terug waren in ons favoriete schurkenland.
Via Qafë Thane (droge pas) reden we over de strakke SH3 naar Lin, het pittoreske stadje op de kleine landtong in het peilloos diepe Ohrid-meer, waar vorig jaar bewijs werd gevonden van de aanwezigheid van de eerste paalwoningen in Europa (8000-9000 jaar oud).

Ons gasthuis was Helga's, het bovenste huis, enorm stijgen door smalle straatjes, hartstikke leuk, en een prachtig nieuw gebouw, romantische kamer met uitzicht over het meer, mooie kleuren, alleen details hè, een waterkoker en een schemerlamp waar geen stopcontact bij zat bijvoorbeeld, en ongelooflijk, een schitterende badkamer waar je bijna een 2-persoonsbed in kwijt zou kunnen, maar... geen droge zone


kafasanhelgaDe grensovergang bij Qafë Thanë en Helga's Guesthouse

De nieuwe weg naar Pogradec

Reken niet op logica, hadden we onszelf al eerder geadviseerd. Dat bleek ook terecht toen we de grafkelders wilden gaan opzoeken van de koningen van de Dassareten (4e eeuw v.Chr.) waar ik in 2018 zo dichtbij was geweest voor paniek me beving omdat ik niet wist hoe ik daar weer weg moest (zie deel 3).

Froseda, een kennis uit Pogradec die ik dankbaar als informant gebruik, had me bezworen dat de weg die ze al jaren aan het bouwen zijn tussen de SH3 en Pogradec klaar was en dat je vanaf Qukes naar het zuiden kon om de afslag naar Selcë e Poshtme te zoeken. Dit bleek niet zo te zijn. Je kon wel bij Urakë naar beneden, veel oostelijker. Deze weg kwam wel uit op de weg die we hadden willen nemen. Op de terugweg kwamen we erachter dat alleen de laatste 5 kilometer onder Qukes nog niet zijn geasfalteerd. Onlogisch, want je zou zeggen: Qukes is de plek waar je begint omdat die het meest centraal is, maar ja...

In het tussenstuk tussen beide wegen, dat we uiteindelijk drie keer hebben bereden, zagen we langs de weg allemaal jongens staan met een soort manneke-pisstraaltje: een boogje van water uit een slang. De lavazh, de drive-tru autowasserette! We snappen nu hoe hard dat nodig is ook: onze auto zit onder stof en zand.
We vonden de afslag naar Selcë e Poshtmë, een steil smal weggetje maar wel asfalt. Alleen werd het te laat om nog naar de grafkelders op de heuvel te lopen. Dat doen we dus morgen.


perrenjasBij Përrenjas, oud-communistische silo beschilderd met duizend lieveheersbeestjes

bordjeDe afslag naar de koninklijke grafkelders bij Selcë e Poshtme

selceBij het dorp Selcë e Poshtmë

selceselce
s
s
bladspoorVegetatie langs de weg en het oude spoor bij Lin


We aten in Restaurant Leza, waar binnen Duitse, Franse en Nederlandse toeristen zaten. Het toerisme had zijn weg gevonden naar de locals, ze verkochten er inmiddels ook miniaturen en schilderijtjes van het beroemde mozaïek dat bovenop de landtong onder een doek lag.

Vanuit Lin voor nu een zoogdiervrij saluut. Mis je informatie, zijn er dingen die je graag wil weten maar niet leest? Geef even een seintje.
Door naar deel 48
Terug naar het overzicht


Heb je vragen, opmerkingen, tips? Mail!
Wil je meer weten over mijn andere werk? Ga naar de homepage van mijn site



Tekstbureau Yvonne van Osch
Binnenkadijk 117, 1018 ZE Amsterdam
opschrift@tip.nl | 06-37313100