44 Peshkopi 2

We lagen 's nachts voor de open deuren naar de veranda de bergen in te kijken. Wat een grandioze plek. Na een laatste saluut aan de burcht van de familie Hupi en een hartelijk afscheid van Flutura en manager Meçit, zigzagden we naar beneden. Op het smalle pad kwamen een paar auto's ons tegemoet en moesten we een heel stuk achteruit om ze erlangs te laten. In een ervan zaten Lul en Liliana, op weg naar een bruiloft, ik geloof van een broer van Lul. Ze stapten speciaal uit om afscheid van ons te nemen met dikke zoenen en omhelzingen.

Het was maar 35 km naar onze volgende bestemming, Peshkopi, en ik wilde eigenlijk Guesthouse Resuli Fatmira bekijken in Guri i Bardhë, ook in een traditionele kulla. We reden daarom eerst een stuk terug, over die buitenaardse nieuwe Rruga e Arbërit, die nu bijna klaar is. Maar het weggetje dat we vonden naar deze kulla was zo steil en grintachtig, dat we het niet zagen zitten daar nog 6 km overheen te rijden, dus weer omkeerden. Op de terugweg zag ik een geasfalteerde weg erheen (dus laat je niet weerhouden), maar ik was er voorbij voor ik het wist en wilde niet weer keren.

Bedelen op de rotonde

Een vrouwtje hield ons staande op een gloednieuwe rotonde. Ze moest eten, eten, zei ze. Terwijl ik mijn portemonnee zocht bleven de auto's achter ons geduldig wachten.
Daarna geweldige hopen grint en zand (mijn quilty pleasure) voor nieuwe trajecten, en grote open plaatsen met voertuigen die wel op maanlandingsgestellen leken.

tunnel

Een van de acht tunnels van de nieuwe Rruga e Arbërit

A small step for men

Al die veranderingen! Voor de mensen die dit lezen als een eerste kennismaking met Albanië is het denk ik moeilijk voor te stellen wat geasfalteerde wegen betekenen voor de mensen. Heel veel. Een bredere horizon, een einde aan isolatie, het mogelijke begin van een beter leven. Laten we dit niet onderschatten. Het kost wat, veel geld komt in uitpuilende zakken, maar toch komt er langzaam iets in beweging. Ook tussen Shupenze en Maqellarë was een nieuwe rechte weg gekomen, ik kon het haast niet geloven.

Rruga e Llixhave

We waren iets te vroeg op onze bestemming Agroturizem Nëna Dashuri (de naamgeefster zit op dit moment recht tegenover me op zo'n tien meter afstand, we zitten in een min of meer afgeschermd deel van het grote restaurant bij de accomodatie, hebben net de jufka zerja gegeten, een soort pasta die alleen hier geproduceerd wordt, heel lekker) dus we reden door naar Peshkopi, dat ik nog redelijk herkende van toen, en zochten de Rruga e Llixhave, de weg naar de thermale zwavelbaden waar de stad zijn faam aan ontleent.

De chaos van auto's was nog groter dan toen, dat is dan weer een uitwas van betere bereikbaarheid. Mensen parkeren gewoon op elke plek waar ze willen stoppen, de geblokkeerde rij moet maar wachten tot de stroom van de andere kant is gepasseerd. Toch gaat het redelijk goedmoedig. En zelf ben ik trouwens best lekker aan het aanpassen qua rijgedrag (Jet vindt me hondsbrutaal, ik zie het als meebewegen and act like the locals).

man

Fruitverkoper voor Peshkopi en badgast

Mensen in het gras achter het badhuis

Fungotherapie

Aan het oude badhuis, dat gebruik maakt van zwavelhoudende heetwaterbronnen hier, leek weinig veranderd: een vierkant zwembad waar je niemand zag en verder gangen met cabines voor een privébad. Alleen zag ik nu bedden staan, met een groen zeiltje erover. Voor massage? Nee, voor fungotherapie, vertelde een mevrouw die er speciaal met ons op uitgestuurd werd omdat ze een beetje Engels sprak. Fungo, ik dacht aan paddestoelen, maar waarschijnlijk is het modder. Misschien gaan we het nog proberen.

De nieuwe weg naar Rabdisht
We zochten hierna achter het badhuis de wandelpaden die er zouden zijn (volgens mijn eigen boek). Tot mijn grote verbazing bleek de weg die we hadden genomen gewoon verder te lopen, rechtsom het badhuis heen, waar een hoop mensen liepen met een handdoek om hun hoofd en een complete kledingmarkt was, de bergen in.
De weg liep door tot Rabdisht, met even daarvoor een splitsing tot Bellovë.

De in 2023 aangelegde weg van Peshkopi naar Rabdisht en Bellovë

bordjes

Voor Rabdisht worden enkele wandelingen aangegeven

Aardappeltelers op de weg naar Rabdisht (ook voor export naar Nederland, zegt deze man)

Mensen die met aardappelen bepakte ezels uit de bergen bij Bellovë komen

Hun opslagplaats uit de communistische tijd

Het was indrukwekkend, dit contrast. Die aangeveegde weg en dan dit stel, die met ieder twee zakken van 50 kilo op hun ezels gesjord uit de bergen kwamen, het harde leven ongenadig in hun gezicht en handen geschreven.

Jufka Zerja

Ik was wel blij dat we hierheen waren gegaan, naar de prefectuur Dibër, ivm de updates voor mijn boek. Zoveel veranderingen! Het zijn vaak toch dingen die je niet kunt weten als je er niet bent geweest. Google Maps geeft niet op alles antwoord.
Dat geldt ook voor zo'n hotel als Nëna Dashuri. Je kunt het op foto's zien en reviews lezen, maar hoe de sfeer is moet je toch zelf ervaren. Het relatief nieuwe hotel is in traditionele stijl gebouwd en volgens mij min of meer rond de bakkerij voor jufka zerja. Jufka is pasta en zerja is de naam die de familie eraan gegeven heeft vanwege hun speciale recept.

Zoon Fabian was er trots op en gaf ons graag een complete rondleiding.

meel

De basis, tarwemeel, soms aangevuld met ander meel

Eieren (5 per kilo deeg), dan de mengmachine in

ophangen

Na het walsen worden de lamellen even opgehangen

Daarna worden de lamellen gesneden en in een droogkamer verder gedroogd

De hele familie werkte mee. Fabian vertelde ook van zijn plannen workshops aan te gaan bieden, ze waren al een ruimte aan het bouwen, hadden snijmachines, minidroogrekken enzovoort. Achter het hotel lag het land van de familie vol appels, pruimen, peren en andere soorten fruit. Daarom heet het agroturizem denken wij: een landgoed waaraan een accomodatie gekoppeld is, de grote troef en trots van toeristisch Albanië.

schaap

Gedroogd en gezouten schapenvlees, een andere specialiteit van Nëna Dashuri

Morgen gaan we wat wandelingen checken, voor nu verdragen we de feestelijke uithalen van onze buren in het hotel en enig geraas van voorbijkomend verkeer dat niet jaarlijks een apk'tje krijgt, met twee afleveringen van 2voor12 op Jet's tablet voor de boeg, terwijl de maan boven de bergen uitkomt en een van de sterren in een sliertje bewolking flikkert alsof hij aandacht wil.

Door naar 45
Terug naar het overzicht

Heb je vragen, opmerkingen, tips? Mail!

Wil je meer weten over mijn andere werk? Ga naar de homepage van mijn site

Tekstbureau Yvonne van Osch
Binnenkadijk 117, 1018 ZE Amsterdam
opschrift@tip.nl | 06-37313100