logo albanieblog

25 Pëllumbas


7/10/22 Na een bezoek aan Gurra e Perrise, het forellenvijver-en-jachttrofeeënrestaurant op de berg Dajt, waar we heen gingen alleen om te kijken of het kon met een Skoda Fabia (ja!), stond een bezoek aan de zwarte grot van Pëllumbas in de planning. Ik had deze eerder eerst links en toen rechts laten liggen, waarschijnlijk omdat je er zonder auto moeilijk kunt komen, maar wat een verrassing toen we daar waren.

Van de snelweg afgekomen zo halverwege Tirana en Elbasan was het hier en daar een beetje ruig, maar tot het dorpje Pëllumbas zelf toch redelijk goed te doen. Aan het eind van de weg - het begin van een pad, waarschuwde een man dat we beter daar konden parkeren, maar Ig wilde toch even heel mannelijk de Fabia testen voor de laatste 300 meter. Dat ging goed tot er een tegenligger kwam en we door het afremmen begonnen te slippen. Het keren was niet makkelijk. Wat ik daarmee maar zeggen wil lezers: gewoon parkeren bij restaurant Pasha. De eigenaar daar, Bardhe (wit), geeft wat informatie en je kunt er een lamp huren voor 400 lek, wat wel nodig is als je iets wilt zien.

Er was net een schooluitje van 60 pubers op de terugweg naar het restaurant, jongetjes waren een lange tafel aan het dekken. Toen wij op pad gingen zagen we ze, eerst de jongens, heel genderspecifiek een beetje lawaaierig, dan de meisjes met een hoop gegiechel. Ze zien er wel verhit uit zeg, zeiden we nog (wat een watjes), maar later begrepen we waarom. Het pad was steil als een ladder! Ik moest er niet aan denken hoe het daar in augustus zou zijn.

Black cave

In en bij de grot, die zich op een hoogte van 250 meter bevindt, zou een van de eerste prehistorische nederzettingen in de omgeving zijn geweest. Gevonden gebruiksvoorwerpen gaan terug tot het neolithicum, lees ik net, dus tot de tijd dat landbouw en veeteelt zich over Europa verspreidde en het jagen-verzamelen verdrongen, in Albanië volgens mij zo'n 6,5 duizend jaar geleden. Ook zijn fossielen gevonden, toegeschreven aan grotberen die daar meer dan 10 duizend jaar geleden moeten hebben geleefd. Volgens Bardhe waren ze nu niet meer present, althans niet daar. Dat vonden wij wel fijn om te weten.

Vanaf restaurant Pasja was het zo'n 300 meter tot het House in the Village, waarna een idyllische tuin met hooischelven tussen een koe en kippen, daarna een uur omhoog langs de berg, waar je in de diepte de rivier de Erzen ziet lopen, en dan die grot. De Shpella e Zeze, of Black Cave, met een lengte van 360 meter, waarbij je het totale duister betreedt.



koeDe iconische koe, voor veel arme families in Albanië een levensader

padHet pad naar de grot is goed onderhouden, de bankjes wat minder

ingangDe ingang van de 360 meter lange Zwarte grot van Pëllumbas

uitgangSilhouet van mijn vrienden bij de in- en uitgang van de grot


Eerlijk gezegd hielden we het na ongeveer honderd meter al voor gezien, niet alleen omdat het zelfs met de lamp echt heel donker was, maar ook omdat we ondanks profielzolen weggleden op de stenen, waarschijnlijk vanwege de uitwerpselen van de vleermuizen die we boven ons hoorden. Ik ben er zelf niet gek op, zeker sinds corona, ik denk altijd dat als je je maar lang genoeg blootstelt aan hun radar ze vroeg of laat in je nek gaan hangen. Maar het was spectaculair. Eigenlijk niet te missen als je die kant op gaat.

Op de terugweg stopte ik steeds om foto's te maken, hopend dat er als bij toverslag een waardige voor een nieuwe voorkant van mijn boek zou komen, en toen we weer die koe zagen voor een bordje Cave-Shpella dacht ik: dit wordt hem. Wat denken jullie ervan?


koeEen bucolisch tafereeltje op weg naar de Zwarte grot van Pëllumbas


House in the village

Ik dacht ook aan Ilir die het Backpackers Hostel in Tirana runt. Hij had me in 2018 verteld dat hij met een guesthouse bezig was in Pëllumbas en ik vroeg me af of het misschien House in the Village was. Erg mooi zag het eruit, fris, verwelkomend, met een romantische pergola van druivenbladeren over de hele tuin. De druiven waren nog niet geoogst, ze waren reusachtig. Helaas kon ik er net niet bij.

Maud en Ig waren me al vooruit gesneld richting de bierpotten van Egypte, dus ik liep alleen de rest van het pad naar beneden en asjemenou, daar was hij, Ilir. Hij herkende mij uiteraard niet meer maar deed heel hoffelijk alsof. What was your name again? Hij vertelde dat hij excursies organiseerde vanuit Tirana, niet alleen naar de grot van Pëllumbas maar ook naar een kloof even verderop.  Later kwamen we twee avontuurlijke Duitsers tegen van een jaar of 70 die erover vertelden. Iemand had hen gezegd dat het 40 minuten naar de rivier was en dan nog zoiets naar de kloof, maar dat ze er uren over hadden gedaan. Dus wees gewaarschuwd lezers. Ga gewoon lekker naar die grot.


ilirIlir op weg naar zijn House in the Village in Pëllumbas

restaurant pashaRestaurant Pasha in Pëllumbas

Hiermee eindigt mijn tweede episode


Door naar de volgende episode
Terug naar het overzicht


Heb je vragen, opmerkingen, tips? Mail!
Wil je meer weten over mijn andere werk? Ga naar de homepage van mijn site



Tekstbureau Yvonne van Osch
Binnenkadijk 117, 1018 ZE Amsterdam
opschrift@tip.nl | 06-37313100