24 Terug in Tirana

5/10/22 Hoera, ik ben weer in Albanië! Terug in Tirana. Ik was zo blij gisteren toen ik aankwam op Rinas - na twee of drie keer uitstel vanwege geld en corona, dat ik bijna volschoot. Ook vanwege de overstap in Belgrado misschien waar ik me ineens herinnerde dat ik er in 1981 bestolen was van maar liefst acht kleine portemonneetjes met kleingeld voor alle landen die we met Interrail zouden doen, en vervolgens in de huidige tijd onthutst tot de ontdekking kwam dat ik 2000 Mb extra beltegoed à 20 euro kwijtgeraakt was met een klein beetje mobiel internetten. Andere middelen, zelfde belazerde gevoel.
Gelukkig heb ik (dankzij Ignace) inmiddels een router met een Albanese simkaart waardoor ik 8 Gb voor een euro of 11 bij me heb, maar voor wie naar Albanië gaat is dit toch belangrijk. Kijk even naar de tarieven van je provider, die schijnen nogal te verschillen.

bergen

De Prokletija-bergen vanuit het vliegtuig

Dus nou ja, een valse start, maar dat ik uit het vliegtuig de 'vervloekte bergen' zag maakte een heleboel goed. Rinas leek beter georganiseerd dan in 2018, bij de uitgang stonden allemaal mannen met bordjes, en ineens zag ik Maud, mijn bestie. Niet zomaar natuurlijk, want we hadden afgesproken. Zij met haar man Ignace en ik zouden een paar dagen samen reizen. Zij waren een dag eerder aangekomen vanuit Eindhoven, drie dagen later dan gepland vanwege bagagebandenmalheur, kortom we moesten er wel wat voor over hebben.

Ook nu ging het niet vanzelf. Ik kon niet goed meer nadenken omdat ik al om tien voor 5 de 246 had genomen, en wist ook nauwelijks meer waar het was dat ik een appartementje had gereserveerd, dus het draaide erop uit dat we met het huurautootje en later lopend zo’n anderhalf uur gezocht hebben, in de wijk met de straatjes die lijken op het patroon dat houtwormen maken, Lagja 2. Een echte eerste dag.
Het appartement, Kaloj, was gelukkig prachtig, een patio met een tropische palm, een hondje, een moeder, en een trap omhoog, en dan een geweldig ruim en goed ingericht appartement op de tweede verdieping.

Kaloj Appartments

lagja 2

Uitzicht uit Kaloj op Downtown One in wording

vis

Viswinkel in Lagja 2

Na aankomst gingen we eerst maar eens naar Komiteti daar vlakbij, het café vol oud-communistische parafernalia (ik kon niet op het woord komen onderweg, palafinalia, paravonelia.... polifinario kwam Ig me nog te hulp, maar nee) dat qua afmetingen zo’n beetje verdubbeld was ten opzichte van 2018. Daarna langs de houten schotten om het vroegere Dajt Hotel heen, de schotten om de pyramide en de schotten om de nationale kunstgalerij heen over de boulevard met het gapende gat waar ooit het nationaal theater heeft gestaan en dat je volgens mij in het logo van mijn blog ziet (foto van Maud)– langs het plein naar restaurant Gloria, waar nog steeds dezelfde afgetobte ober met bevroren gedienstigheid van 2017 bleek te bedienen aan dezelfde tafel met dezelfde jaren 90 stoelen in de stilte van de eerste verdieping. Maud herinnerde zich een risotto die ze toen fantastisch vond, hij was nu nog steeds goed maar toch iets minder, erg boterig.

Toen we terugliepen over het Skanderbegplein stond ik versteld van alle veranderingen rondom. Allemaal nieuwe gebouwen. De 4evergreen toren, toen toch nog echt een landmark, viel nu bijna in het niet bij de gigantische blokkenstapel die ook aan de westkant verrezen was en het kolossale blok achter het Tirana International met daarnaast het ding ding dat het hoofd van Skanderbeg moet worden, de hele straat van het hotel waar ik in mei 2018 zat was verdwenen. En vlakbij ons appartement een 140 meter hoge rechtopstaande lade met de verbeeldende naam Downtown One waarvan uitstekende balkons de omtrek van het land aan moeten gaan geven, die net als de kop van Skanderbeg, zo las ik vanmorgen, door MRVDV is ontworpen en waar de gewone Albanezen nimmer van zullen meegenieten. Ik sprak een man vanmorgen (de volgende dag dus) die naar de nieuwbouw stond te kijken als een kip naar het onweer, nou ja, niet helemaal, eerder met dat wat ik al bij zoveel mensen tegenkwam die ik hier sprak: vermoeidheid en de gelatenheid van een soort geïmplodeerde woede, misschien kort gezegd walging. Fatmir, heette hij, hij was concertpianist geweest, hij had gestudeerd en lesgegeven en opgetreden in de opera en nu had hij niet eens meer geld om een telefoon te kopen, zei hij. Een pensioentje van 100 euro per maand, het is triest. En dat terwijl de meest obscene SUV's van ongeveer 1000 maandpensioentjes zich treinsgewijs met veel muzikale geurvlaggen door de straten persen. Nog meer dan vier jaar geleden.

Draaimolen op het Skanderbegplein. Op de achtergrond het Tirana International met zijn nieuwe rugdekking

Ornament bij de Et'hem Bey Moskee met zicht op de blokkendoos

deatil moskee

Detail van een pilaar in de Et'hem Bey Moskee

plein

Oud en nieuw bij de selfiemagneet op het Skanderbegplein

Mullixhiu

Later op de middag gingen we naar Mullixhiu, de culinaire belofte van Tirana volgens mijn eigen boek. Dat klopte eigenlijk wel, het leek ambitieus en vernieuwend, met een eigenzinnige aankleding, en we zaten heerlijk, maar de belofte was wat ons betreft nog lang niet waargemaakt: het was alsof ze ons de restjes van het toeristenseizoen hadden gegeven, alles was wat aangekoekt, en droog en vet tegelijk. De Kallmet prestige, speciaal in Mirditë geoogst en gebotteld voor Mrizi i Zanave en Mullixhiu, maakte de teleurstelling echter ruimschoots goed en trouwens ook het gesprek met onze ober Xhimi (zo schrijf je denk ik wat in het Engels Jimmy zou zijn) die uit Burrel kwam en goed op dreef raakte toen hij merkte dat ik wel wat van het land wist en we over Rama begonnen. Hij was in 2006 ontgoocheld geraakt, zei hij, toen hij terugkwam uit Londen, ik geloof omdat hij vanwege zijn studie daar gevraagd was tot de Rama-gelederen toe te treden en vijandig bejegend werd omdat hij had geweigerd, maar ik weet dit niet zeker. Na een tijdje realiseerde hij zich dat hij hard aan het praten was en begon hij verwoed de tafels te boenen.

mullixhiu

Maud en Ig, nog voor de Kallmet Prestige

bij de moskee

Renovatie in de Rruga George W. Bush

meisje

Schildering van een shutter in Bloggu

En hiermee eindig ik, volkomen onverwacht, de eerste episode van mijn nieuwe reis.

Door naar de volgende episode
Terug naar het overzicht

Heb je vragen, opmerkingen, tips? Mail!

Wil je meer weten over mijn andere werk? Ga naar de homepage van mijn site

Tekstbureau Yvonne van Osch
Binnenkadijk 117, 1018 ZE Amsterdam
opschrift@tip.nl | 06-37313100