En
toen stevenden we
onder luid gegil van mijn reisgezel en echtgenote af op een van de
leukste onderdelen van deze reis en dat was een bezoek aan Andrina Sol
en haar vriend Ziv in Fushë Buall, letterlijk buffelvlakte,
wat
wel klopt als je ziet hoe ze daar tussen al het genieten door aan het
buffelen zijn.
Andrina was na een juridische carrière, eerder werk in
Soedan en
een stage in Albanië aan de slag als coach voor
mensen die
vastzitten met hun scriptie en voelde een grote drang om terug te gaan
naar Albanië en daar met Ziv iets te beginnen voor zichzelf.
Ze
was smoorverliefd geworden op een plek in de bergen bij
Sarandë
maar daar was het niet gelukt alle versnipperde eigendomskwesties te
regelen, toen had ze uiteindelijk een oude schuur gevonden
in het
hoge groene berggebied bij Elbasan en die zijn ze gaan opknappen. Het
paste zo goed, dat Ziv zijn baan in de gehandicaptenzorg had opgezegd
en erop aangedrongen had om gewoon te verhuizen, wat ze hebben gedaan.
En nu hadden ze beetje bij beetje, met hulp ook van welwillenden uit
het dorp, van wie een bijvoorbeeld glasvezel had verzorgd hangend aan
bestaande stroomkabels, voor 140 euro inclusief een jaarobonnement (dat
hebben wij in Amsterdam nog niet eens voor 58 euro per maand!)
daar een eigen hemelrijk gesticht op een grote groene vlakte.
De schuur is omgebouwd tot woonhuis, bestaande uit een huiskamer met
enorm terras, grote keuken, slaapkamer en ook nog twee gastenkamers,
echt perfect ingericht op weinig ruimte compleet met badkamer (droge
zone!) en op het terrein nog verschillende huisjes, een
schuurtje, een werkruimte en een truck voor gasten. De gasten komen
behalve voor vakantie ook voor workshops, retraites en voor
workations onder het motto 's morgens werken, 's middags wandelen.
Andrina en ik kenden elkaar nauwelijks maar we volgen elkaar als
Albaniëgangers al acht jaar en zijn in die tijd
vertrouwd
geraakt, zo bleek voor ons beiden onverwacht toen we elkaar bij toeval
zagen op het vliegveld een paar weken terug en elkaar bijna in
de
armen vielen.
Een smalle steile weg
Nu weer, maar dat had ook een andere reden. Vanuit het dorpje
Shushicë namelijk bleek de weg naar de Villa niet alleen steil
omhoog te gaan, maar ook hoewel geasfalteerd redelijk smal en vrij van
vangrail of markering. Een fatale combinatie voor Jet, die al zoveel te
verstouwen heeft gehad op deze reis aan plotseling ongemak in het
verkeer en onvoorziene door staar over het hoofd geziene spontaan
ontstane en aangelegde drempels over de weg.
Nee, piepte ze na 100 meter van de vijf kilometer omhoog al, en na 1 km
wilde ze uitstappen om te gaan lopen. Nee, riep ik toen. Het werd een
drama, ik kan niet anders zeggen, onversneden paniek, maar terug konden
we ook niet meer, en ik kon, uiterst langzaam rijdend met in
één hand de klamme hand van Jet en in de andere
het stuur
alleen maar hopen dat er geen tegenligger zou komen, wat natuurlijk
toch gebeurde, waardoor het gegil zo in volume toenam dat mijn oor er na een
uur nog van piepte.
In het dorpje Fushë Buall, wat heel apart gelegen is met de
bergen
als een ovaal eromheen, slaagden we er nog in verkeerd te rijden en
nadat ik op dezelfde weg bleek te rijden waarop we gekomen waren, ben
ik zeker 100 meter achteruit gereden, terug naar de mannen die daar
bezig waren een pad aan te leggen bij de moskee. Ze kwamen naar ons toe
om ons te helpen. Andrina? vroeg een man, die later de imam bleek te
zijn. Hij zou haar wel even bellen.
Andrina kwam ons halen met een 4x4 voor het laatste stukje, en daar was
ik eigenlijk heel blij mee, want het was een weg vol natte kuilen door
de prut. Tegen die tijd, ook door de coaching van een pro, was Jet
gelukkig gekalmeerd. En het werd zo gezellig en zo leuk, het was zo
heerlijk om te praten over Albanië en de
Albanezen, over de
chaos en alles wat leuk en gek is in dit land. Bijvoorbeeld het feit
dat we een
kwartier moesten wachten omdat de imam en zijn mannen hoewel ze wisten
dat we erdoor moesten toch besloten om net op dat moment de weg te
blokkeren met de betonmolen.
We kregen een heerlijke lunch en gingen daarna met Andrina op pad voor
een ontzettend mooie wandeling, die deels langs het irrigatiekanaal
liep en verder zo dat we steeds uitzicht op de buffelvlakte hadden. En
nu ga ik alleen nog de foto's plaatsen want anders is deze hele dag
voorbij en ik sta op dit moment bij een kast met daarin de laptop
bovenop de koffer van Jet om te voorkomen dat ik een hernia krijg nadat
ik al in bed gezeten heb, in een stoel bij het bed en hangend over een
kussen.
Over de bereikbaarheid van Villa Lugina
Overigens, moet ik nog toevoegen van Jet voor de mensen die overwegen
naar Villa Lugina te komen, viel het heus wel mee hoor met de smalte
van
de weg naar boven (en beneden). Daar kwam ze achter toen we terug
gingen, was ik hier nou zo door van slag? Maar je weet misschien hoe
dat gaat als paniek om het onbekende vat op je krijgt. Dat laat je niet
gauw los. En hier laat ik het even bij voor nu.
Villa Lugina
Het beton wordt
gestort
Het pad langs het
irrigatiekanaal
Andrina en haar
vriendinnen