64 Kardhiq, Finiq, Sarandë, kust

Wegrijden uit Gjirokastër

Het wegrijden uit Gjirokastër was wel even een happening. Peppi had een buurman geregeld die wel even uit zou parkeren, maar dat was mijn eer te na. Terwijl ik makkelijk achteruit had kunnen keren op het kruispunt reed ik op aanwijzingen van de mannen die daar geweldig in de weg stonden uit beeld om verderop te keren, waarbij ik wel bijna het ravijn in reed, en verbeet dapper mijn doodsangst om samen met Jet, die bij de helft van de afstand tot leegte al begint te gillen maar van het keren gelukkig geen getuige was, het stadje uit te hobbelen.

Laatste ontbijt in Gjirokastër

Paniek in Finiq

Er kwam echter alweer snel een nieuwe aanleiding voor paniek en dat was in Finiq (het antieke Phoinike, ja dat hebben wij hier allemaal in het toch zo bescheiden Albanië!). Om bij de site te komen moet je vanuit het dorpje een steile weg van ongeveer 2 km naar boven nemen. Dit weggetje was geheel geasfalteerd maar dat wisten wij natuurlijk niet. Wat we vooral zagen waren enorme bergen stenen die van de berg over de keermuur waren gerold, voor het grootste deel duidelijk weggeschoven met een shovel, maar toch, sommige doorgangen waren erg smal. Dus na 1 km besloten we de auto te parkeren. Maar ik wilde wel eerst keren. Het was echt een heel stuk makkelijker dan mijn eenzame exercitie in Gjirokastër, maar voor Jet... waar is de vrouw die afzakte in spelonken en lachend aan parachutes en paraglides hing terwijl ik bevend van angst stond te kijken, denk ik soms, zijn we ineens zo oud geworden?

De wandeling met het uitzicht op de vallei was wel schitterend, en de site ook weer een belevenis. Er was een informatiepunt aan het begin maar dit was op een helm na geheel verlaten. De helm bleek aan een beheerder te behoren, die op zijn brommer het hoogste punt van de heuvel had bereikt om daar vol overgave al het leven tussen de stenen weg te spuiten. Het was echt hartverscheurend, al die bloemen die er groeiden, de vlinders, het toch al zo schaarse bodemleven, op een of andere manier moest alles dood.

De vallei met toch weer verrassende flora

weg

De weg

Het verlaten informatiepunt en een fossiele stoel

Spuiten spuiten spuiten

Stad van de Chaoniërs

De oude stad was een belangrijk centrum van de Chaoniërs in Epirus, waar dit gebied ooit toe behoorde, en het moet een flinke stad geweest zijn, verspreid over een soort tafelberg met uitzicht naar alle kanten, en zelfs, realiseerden we ons later, over het meer van Butrint aan de kust. Albanië is niet zo groot, maar je beweegt je in lengtestrepen over de passen zou je kunnen zeggen, behalve waar tunnels zijn (op steeds meer plaatsen).

Muur met een tekst uit de Hoxha-tijd

bunkers

Uitzicht naar het westen

De laatste dag van deze bloemen

Speciaal voor mijn moeder (Waarom sta jij er nooit op?!)

En toen Sarandë

We hadden onze laatste leks aan de man met de gifspuit gegeven, dus moesten eerst op zoek naar een ATM. De dichtsbijzijnde was in Sarandë, en toen we daar toch waren, gingen we ook meteen maar even kijken hoe de boulevard erbij lag. Het slaperige vissersdorpje van weleer was een van de belangrijkste bestemmingen geworden voor strandtoeristen.

Het viel ons mee. De sfeer was heel rustig en gemoedelijk, ook al waren er weer veel grote flats bijgekomen en nog opvallender diverse haventjes met luxe speedboten waarmee excursies werden georganiseerd. Het leek me eigenlijk best leuk om een stuk over het water te scheuren, maar nee dat paste niet in het concept en trouwens we moesten door.

Het hoogste deel van Sarandë

Iets meer omlaag

Aan de boulevard

Nieuwe hotels

De SH8 en de SH76

Toen de rit langs de kust, over de SH8, dat aparte stuk waar je een berg in een dal ziet liggen, wat ik nog steeds een soort sprookje vind in de zin dat je je een vogel voelt (heel gek, Jet kon zich er niets bij voorstellen). We hadden wat last van langzaam verkeer voor ons en dat ik dan in wilde en ging halen, tot we dachten hey hallo dit is vakantie hè en even een koffie gingen drinken met uitzicht op een heel lief baaitje, ik denk toch Bunë. Het was er zo stil en vredig, we kwamen helemaal tot rust. Maar de SH8 had niet meer de charme van die eerste keer, hoe kon dat nou weer?

Boven de baai bij Bunë

Dus bij Qeparo namen we de snellere weg, de SH76, en dat was eigenlijk een grote verrassing: eerst velden met oude olijfteelt, toen gemengd bos en weiden, ook dorpjes, oude barakken, een Roma-nederzetting, industrie, en bergen, veel bergen in de verte, met wolken erachter als sneeuw. Toen de snelweg richting Fier en Tirana en de afslag naar Darezezë e Re, waar we een huisje hadden. Gastvrouw Glejti had ons gevraagd via het noorden te gaan en of we wel een beetje een stevige auto hadden, want de weg was 'under construction', nou dan wist je het wel, en inderdaad, nadat we over het kanaaltje met een afwateringsstation waren gegaan en naar het zuiden gingen, was het een en al kuil en steen en schudden. Van constructie zagen we verder helemaal niets, het was gewoon een pad door het bos. Wel heel mooi en het rook naar dennen, dus oké.

gemaal

Visser bij het pompstation

Een fibula

Over het leuke huisje en de leuke familie en wat we hier in Darezeze verder hebben meegemaakt aan flora en onverwachte fauna (viervoeters!) de volgende keer, want ik ben niet alleen aan het einde van mijn spanningsboog na een ochtend bloggen in bed maar de spanning heeft zich tussen alle apparaten die hier ondertussen opgeladen worden, opgebouwd tot onversneden aan drift grenzende irritatie. Dus hier hou ik het bij lezers, tabé!

O nee, ik ga nog iets speciaals met jullie delen. Bij Finiq heb ik een stukje roest gevonden dat mogelijk een deel van een fibula is (een soort knop waar een haarspeld doorheen gaat) uit de Romeinse tijd, zo zegt althans mijn ai. Je moet zo'n vondst natuurlijk officieel melden en afgeven bij een archeologische dienst, maar ja ik ga natuurlijk niet helemaal terug naar Finiq en ik heb trouwens gezien dat je er op Marktplaats mee wordt doodgegooid, dus nou ja, kunstroof, ik beken.
De in mijn ogen bijna professionele foto heb ik gemaakt op de glasplaat van ons huisje bij Diarla's Home.

fibula

De fibula

Door naar 65
Terug naar het overzicht van dit blog
Naar artikelen over Albanië
Naar mijn reisgids

Heb je opmerkingen, tips of prangende vragen?
Mail me

Tekstbureau Yvonne van Osch
Binnenkadijk 117, 1018 ZE Amsterdam
opschrift@tip.nl | 06-37313100