Nou dat dus. Precies om 9 uur zoals afgesproken stond de jeep voor ons
klaar, niet met Xhuli maar met een andere ijzervreter, die van het gas
naar de rem vloog met zijn voet en zo'n beetje 20 graden steilte nam
dwars door de bosjes heen. Elke keer als we dachten: nee dit doet hij
niet, deed hij het toch, in no time waren we terug bij het restaurant
waar onze auto stond. Goede parkeerplaats hè gebaarde een
man
die net aankwam met een vracht hout in een oude laadkar. Hij en zijn
vrouw waren dolblij toen we wat geld gaven.
Langs de Devoll richting Korçë
De SH71 langs de Devoll richting Korçë en het
Prespameer was nog bochtiger en steiler dan ik me herinnerde, maar
prachtig mooi.
We passeerden minstens vier herders met hun kuddes schapen en geiten,
twee keer troffen we een man met een oranje hesje en een grote schep.
Waar gingen ze heen? We
konden het niet geloven tot we het zagen: ze veegden en
schepten
de keien en stenen van de weg die van de berg waren gerold.
Waarschijnlijk werden ze 's morgens ergens afgezet en 's middags
kilometers verder weer opgehaald. Wat een baan. De eerste man schatten
we minstens
70.
De laatste indrukken van
de biofarm
Onderweg naar de SH71
De eerste kudde van
vandaag
Hotel Panorama in Pustec
Ik wilde naar het Prespameer, waar we ooit na een hilarische
serie handelingen rondom het starten van een oude Mercedes naar het
mysterieuze Maligrad gevaren waren, om het middeleeuwse
kluizenaarskerkje in de rots voorbij Kallamas te zien, maar
we
realiseerden ons dat het veel te ver lopen zou zijn na die wandeling
van gisteren, dus zagen we er vanaf en beperkten ons tot een lunch bij
Hotel Panorama met uitzicht over het doodstille meer. Twee vrouwen
runden de tent, 's middags zat het er propvol, vertelde de ene, met
mannen die uit het werk kwamen. Waar vandaan was ons een raadsel. Toen
we voorzichtig een cappucino bestelden (kan dat, kan dat?) bleven ze
een kwartier bezig achter een barretje en kwamen toen terug met
mierzoete chocolademelk.
Pelican's trail
Verderop was een pad langs de oevers, Pelicans trail, waar we even
gingen kijken, en het had dezelfde dromerige en licht trieste vibe die
we ons van het tochtje voorbij Kallamas herinnerden.
Pelican's trail Pustec
Guesthouse Mitra
We zagen ook het huis waar we bij visser Taci en zijn moeder thuis
onthaald waren met visjes en vers brood (zie aflevering 11 van mijn
blog).. Mitra, heette die moeder, en nu was naast het huis een
Guesthouse Mitra verschenen. Zou ze, aangemoedigd door die spontane
ontmoeting... ? Je wist het maar nooit. Toevallig zagen
we tussen
de ezels en herders in ieder geval één
buitenlandse
toerist daar wandelen, het leek bijna iets onmogelijks.
Nuci's Glass Floor House
Overigens had ik in eerste instantie ook dat guesthouse besproken, tot
ik hoorde van Nuci's Glass Floor House in Tushemisht, waar we nu zijn,
langs het Ohridmeer, en je gelooft het niet maar het is echt zo: we
zitten hier boven een rots waar het water uit het Prespameer door
ondergrondse bronnen naar het Ohridmeer stroomt, je kunt dus door de
vloer heen kijken, een stalen constructie met glasplaten van 1x1 meter,
door Italiaanse ingenieurs ontworpen, vertelde Nuci's vrouw Bona, nadat
Nuci ons van een zanderige parkeerplaats had opgehaald en voor ons uit
gerend was door het geheel opgepimpte dorp. Ze wist precies
wat
we zouden gaan vragen en was ons voor. Het huis was 150 jaar oud en van
de familie, eerst was de keuken boven de bron en hadden ze het water,
dat je zo kunt drinken doordat het door zand en grint gefilterd wordt,
opgepompt, vier jaar geleden hadden ze dit ervan gemaakt.
Het hoogtepunt van
vandaag, in de
diepte
Wij dachten dat het wel voor een jaar vooruit geboekt zou zijn, zeiden
wij. O nee zei Bona, dit jaar liep het nog helemaal niet zo met de
reserveringen, zij dacht vanwege de oorlog. Het was bijna een schok om
het te horen, wij negeren overdag gewoon een beetje wat er allemaal
gebeurt, maar ik moet zeggen: het is overal stil, ook op de weg. Ik heb
niet één bus gezien op de SH71, 101 of 79, gewoon
helemaal niet. En ook Tushemisht, dat ik nauwelijks meer kan koppelen
aan mijn herinnering van een smal gehavend weggetje met daarlangs
restaurantjes en buitenterrassen onder pergola's. Die waren er nog,
maar verloren en verlaten tussen de betonnen dozen die er nu bijgekomen
waren. Wat gebeurt er toch met dit soort plaatsen?
Een nieuw pad met tegels van grijze en gele steen waarvan het gele al
verbrijzelt als je er al naar kijkt, Lantaarns op onmogelijke
plaatsen... maar het centrumpje was gezellig.
Tushemisht
De oever
Drilonpark
Ik hou het kort lieve lezers, want je slaapt natuurlijk maar een keer
in je leven bovenop een aquarium.
De laatste indrukken van
de biofarm
Onderweg naar de SH71
De eerste kudde van
vandaag
Pelican's trail
Pustec
Het hoogtepunt van
vandaag, in de
diepte
Tushemisht
De oever
Drilonpark