56 Shirokë en Velipojë

Het begon met de yacuzzi en het zwembad in de kelder en het bijwerken en posten van het vorige blog plus een heleboel gepoets in de fantastische eetzaal van Hotel Shpija en Ghjysit (Het huis van opa) in Zuës, wat echt een aan te bevelen plek is, ook prijstechnisch (€ 45 p/n).

De gouden levensvonk

In Shirokë wilden we het verlaten huis van Koning Zog bekijken. Hij had het in de jaren '20 gekregen van een groep plaatselijke handelaren maar had er naar verluidt slechts 1 nacht van zijn hele leven in doorgebracht. Sindsdien stond het de elementen te tarten in al zijn vergane glorie, schitterend gelegen op een plateau in de flanken van de Tarabosht met uitzicht over het Meer van Shkodër. Waarom niemand de moeite neemt het op te knappen? Zal wel weer een eigendomsding zijn. Net als Zog's villa in Durrës waarvan Zog's zoon Lek zegt dat hij deze ooit nog zal restaureren.

zogs huis

Zog's huis

Over Shirokë had ik hiervoor weleens geschreven dat het op een gouden levensvonk leek te wachten, nou die was gearriveerd, de hele oever was deel van een grootscheepse hernieuwing. In de verte nog altijd wel het geraamte van een nooit afgebouwd huis in het water uit de post-communistische bouwdrift.

oever

De kade van Shirokë

oever

Het spookhuis

Ashkali

We reden terug langs de Bunë naar het zuiden om Velipojë te bezoeken, waar ik nog nooit was geweest. We zagen de huisjes van de Ashkali en ook dichter bij Velipojë zagen we Roma-families langs de weg, bezig met het maken van rieten parasols. Ik parkeerde even om een foto te maken, de mensen hielden me heel goed in de gaten, een meisje vroeg meteen om geld.

huizen

Huizen van de Ashkali langs de Bunë

parasols

De SH27

De SH27 zag er goed uit, nauwelijks gaten, links en rechts sappig groen, rijen platanen en gekweekte tuinheesters. Misschien was het er extra vruchtbaar omdat het het deltagebied van diverse rivieren was. Veel te zien was er verder niet.

Van Velipojë had ik geen idee wat ik moest verwachten, maar het deel aan de kust vond ik meteen verschrikkelijk, ik kan niet anders zeggen. Onduidelijk waar het heen ging daar, we verdwaalden tussen afgebroken projecten, vergane glorie en veel te ambitieuze nieuwbouw. Geen organische groei, een slecht teken denken wij dan. Rijke ontwikkelaars, bewoners die opzij gedrukt worden.

Nieuwbouw in Velipojë

Werk aan de boulevard

strand

Vergane glorie

Comsiqe

Het dorpje Gomsiqe iets meer landinwaarts vonden we wel gezellig. We wilden zonnebrandcrème kopen en kwamen in een winkel met hoeden en badkleding terecht waar ze ons niet wilden laten gaan zonder ons geholpen te hebben. Een meisje ging ons voor en wierp zich bijna tussen de auto's om naar de overkant te gaan, waar we inderdaad een piepklein tubetje konden krijgen voor 1200 lek, 12 euro. Wat was hier gebeurd? Toen we terugliepen zagen we het meisje dat ons de tube had verkocht ook naar de overkant rennen, het leek wel of ze elkaar aanstaken.

We reden terug naar het noorden om voorbij Shkodër de bergen in te gaan. Niet naar de Alpen maar in het lagergelegen gebied, waar we hoopten mooie wandelingen te gaan maken, niet alleen voor ons eigen vertier, maar ook als voorbereiding op de reis die ik mogelijk in oktober ga maken met een groep voor Labrys.

Maar we zijn nu nog onderweg, niet te snel hé, over de SH27, langs de Shkodër bypass waar we de uitgestrekte slums van de Roma zien liggen in de drek, Shkodra Camping Resort, een mooie camping aan het meer met een restaurant vol zwaluwen, de witte suikertaarten waar je het zwarte geld uit ziet bulken, de gevangenis van Reç met zijn gekke teksten die de gevangenen een hart onder de riem moeten steken (wat vast niet lukt omdat zij die niet kunnen lezen en wat ook enigszins in tegenspraak is met het misbruik waarmee sommigen te maken kregen, zoals ik ergens las).

jongetjes

Onderweg over de SH27

Een suikertaart waar niemand wat aan heeft

De poort naar de Alpen

Na de afsplitsing van de SH21 naar Théth, het mythische dorp in de vervloekte bergen waar we niet heengaan, zien we in de verte toppen waar nog sneeuw op ligt. Later horen we dat ook Razëm tot voor twee weken nog met sneeuw was bedekt. We gaan maar tot net meer dan 1000 meter, en na een hoop haarspeldbochten dalen we licht naar Razëm, geen echte plaats, maar een veld met accomodaties eromheen, precies zoals ik in mijn boek geschreven had.
Maar waar we dachten op toeristische allure te stuiten, of in ieder geval een zekere traditie, zagen we ook hier die vreemde en wat treurig stemmende mix van lelijke niet-kloppende nieuwheid (Hotel Pine Hill, beelden van leeuwen aan weerszijden van een lange betonnen trap, alles zwart en wit, geen mens te bekennen), verlaten huizen met ingestorte daken, leegstaande spartaanse onderkomens uit de communistische tijd en lichte kitscherigheid.

Ons hotel Natyral Razma Resort was een positieve uitzondering, geen overdreven luxe, eerder simpel traditioneel en stijlvol. En vier stopcontacten bij het bed! Uitgestorven was het wel, het toeristenseizoen liep van juli tot oktober, vertelde de eigenaar Shiraz, nu kwamen de mensen vooral in het weekend. Ondanks dat heel veel personeel en een moppen van jewelste.

De splitsing van de SH21 en de SH42

Op de SH42

huisje

Indrukken van Razëm

shiraz

Onze gastheer Shiraz

Er is sowieso iets fantastisch' in dit hotel en dat is het zwembad, dat we gisteren helemaal voor onszelf hadden. Ik had eerst geen zin, maar liet me overhalen. We hadden sfeerverlichting onder water en ik voelde me vrij genoeg om een paar keer te proberen bovenop een opblaasbare schildpad terecht te komen, wat toch niet lukte. Hiermee besluit ik de tweede aflevering van mijn blog, opnieuw in het restaurant van Natyral Razma Resort bij het vuur met een pinot Grigio, Jetje heel geduldig zich vermakend tot ik eindelijk een keertje klaar ben.

Naar de volgende aflevering
Terug naar het overzicht van dit blog
Naar artikelen over Albanië
Naar mijn reisgids

Heb je opmerkingen, tips of prangende vragen?
Mail me

Tekstbureau Yvonne van Osch
Binnenkadijk 117, 1018 ZE Amsterdam
opschrift@tip.nl | 06-37313100